PL EN

Martha Coolidge

Wielokrotnie nagradzana reżyserka filmowa i telewizyjna. Zrealizowała między innymi „Angie”, „Wschodzącą gwiazdę” oraz „Historię Rose” z nominowanymi do Oscara rolami Diane Ladd i Laury Dern. Jest pierwszą i jedyną kobietą, która stała na czele Gildii Amerykańskich Reżyserów. 

Nowy film Marthy Coolidge „Znajdę Cię” jest bardzo nietypową historią miłosną rozgrywającą się w Polsce podczas II wojny światowej oraz przed jej wybuchem. Nazistowskie praktyki rozdzierają młodych kochanków, Roberta i Rachel, a chaos wojny niszczący świat, który znają, nieustannie sprawia, że są osobno. Jak wyjaśnia Coolidge: „Miałam zaszczyt wykorzystać tę niesamowitą okazję do pokazania wielu bezdusznych tragedii, których nigdy wcześniej nie widzieliśmy. Ale to, co naprawdę sprawiło, że uwielbiam ten film, to fakt, że Roberta i Rachel trzyma przy życiu nadzieja, miłość i muzyka, które ich do siebie zbliżyły. Ten film opowiada w końcu o przetrwaniu.”

Coolidge wyróżnia swoje filmy wybitnymi kreacjami aktorskimi, nienagannymi wartościami produkcyjnymi i paletą uczuć w zetknięciu z ludzkimi relacamie i błędami. „Historia Rose” otrzymała dwie nominacje do Oscara dla Laury Dern i Diane Ladd, a także nagrodę dla najlepszego filmu, najlepszego reżysera i najlepszej aktorki drugoplanowej (Ladd) w konkursie IFP Independent Spirit. „Książę i ja” to wielka międzynarodowa historia miłosna z udziałem Julii Styles, która szkoli się na lekarza, ale w drogę wchodzi jej książę. „Dziewczyna z doliny” to pierwszy film Coolidge a zarazem przebojowa komedia. W filmie zadebiutował Nicholas Cage, który wybił się dzięki tej roli. Kolejna komedia, „Prawdziwy geniusz”, wypromowała Vala Kilmera, który pokazał, że kujoni też mogę być inteligentni i seksowni.

Filmy Coolidge odzwierciedlają również jej żywe zainteresowanie życiem kobiet: w „Historii Rose” krnąbrna gospodyni wkracza w życie rodzinne w poszukiwaniu miłości; Angie, grana przez Geenę Davis, jest z kolei tak niezależna, że zaraz po zajściu w ciążę zrywa ze swoimi chłopakami, Jamesem Gandolfinim i Stephenem Reą.

Nawet w swoich filmach telewizyjnych Coolidge na nowo zdefiniowała osobisty sposób wyrazu. W „Karierze Dorothy Dandridge” (HBO) opowiedziała historię piosenkarki/aktorki, która zapisała się na kartach historii jako pierwsza czarnoskóra kobieta, która otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Film zdobył pięć nagród Emmy, nagrody NAACP (Krajowego Stowarzyszenia na Rzecz Popierania Ludności Kolorowej) i wiele innych; ponadto, Coolidge została nominowana do DGA (Nagrody Amerykańskiej Gildii Reżyserów Filmowych) oraz Emmy. „Gdyby ściany mogłyby mówić 2” (HBO) (kolejna nominacja DGA) w rewolucyjny sposób przedstawia trzy relacje lesbijskie, zmieniające się w społeczeństwie. W „Szalonej w miłości” Holly Hunter, Gena Rowlands i Frances McDormand należą do rodziny, w której trzy pokolenia kobiet były dręczone niewiernością i zazdrością.

Jako członkini Amerykańskiej Gildii Reżyserów Filmowych, Coolidge nieprzerwanie przewodziła sekcji Creative Rights, założyła Artists Rights Foundation, a w 2002 roku została wybrana na prezesa Gildii, stając się jedyną kobietą, która sprawowała tę funkcję. Wśród innowacji wprowadzanych w Gildii przyczyniła się m.in. do zmian w traktowaniu kobiet i mniejszości.

Urodziła się w New Haven, w stanie Connecticut w 1946 roku, jest córką dwóch architektów Bauhausu. Ma młodszą siostrę i trzech braci i jest kuzynką trzydziestego prezydenta USA, „cichego Cala” Coolidge'a. Często towarzyszyła swojemu ojcu na placach budowy, by obserwować załogę wykonującą jego projekty. Brała również udział w jego hobby: kręceniu filmów. Pomimo nagłej śmierci ojca, kiedy miała dziewięć lat, jego zainteresowania związane z budownictwem, sztuką i tworzeniem filmów wpłynęły na resztę jej życia. W Rhode Island School of Design znalazła swoje powołanie: „Kochałam sztukę, ale odnalazłam swoje miejsce dopiero, kiedy kręciłam filmy. W niczym nigdy tak dobrze się nie czułam. Wiedziałam, że jestem reżyserką.” Pod wpływem impulsu przeniosła się do Nowego Jorku i zapisała się na zajęcia filmowe w School of Visual Arts i Columbia University. Poznała setki niezależnych filmowców, a potem, goniąc za marzeniami, przeniosła się do Montrealu, aby pracować w telewizji na żywo i nagrywać na taśmach. Wróciła do New York University Tisch School of the Arts, aby uzyskać tytuł magistra z zakresu filmu.

Lata siedemdziesiąte były produktywnym czasem. Pierwszy dokument Coolidge zdobył nagrodę John Grierson Award dla „Najlepszego młodego reżysera”, a wszystkie jej filmy zdobyły nagrody Blue Ribbons na American Film Festival i wiele innych nagród na całym świecie. „Old Fashioned Woman” został wyświetlony na prestiżowym festiwalu filmowym w Nowym Jorku i wygrał Cine Golden Eagle. Potem przyszedł „Not a Pretty Picture”, jej pierwszy film pełnometrażowy. Krytycy nazywali go brechtowskim w stylu, ponieważ dzielił on sceny narracyjne Marthy z liceum i nagrania artystki oraz aktorów tworzących film, by dogłębnie przedstawić jej gwałt na randce. American Film Institute wystawił premierę filmu w Kennedy Center w Waszyngtonie, a krytycy wyróżnili Coolidge jako reżyserkę filmów godnych obejrzenia.

Coolidge przyjechała do Hollywood na staż AFI-Academy u Roberta Wise'a przy „Audrey Rose”. Francis Coppola przywiózł ją do swojego nowo utworzonego Zoetrope Studios, by nakręcić „Photoplay”, rock and rollową historię miłosną w produkcji Coppoli i Freda Roosa. Niestabilność finansowa uniemożliwiła im produkcję filmu. Zawsze zaradna Coolidge pracowała samodzielnie i została zauważona. Nawiązane znajomości jednak przetrwały i Coolidge jest zachwycona, że w końcu udało jej się nakręcić „Znajdę Cię” z Fredem Roosem.

Martha Coolidge jest także profesorem reżyserii na Chapman University, zapaloną miłośniczką koni i żoną scenografa Jamesa Spencera. Mają jednego syna. Na wielu imprezach, festiwalach i uniwersytetach Coolidge przemawiała na temat kobiet w branży i została cytowana w „Listach do redaktora” New York Times.